สัตว์ร้ายที่ยังถามก่อน

แค่ผ่านมา

ในช่วงเวลาที่ไม่ได้บอกใคร เขายืนอยู่ตรงจุดนั้นพอดี กระติกน้ำที่เปิดฝาไว้ล่วงหน้า — ขณะที่ความอบอุ่นแผ่กระจายเข้าฝ่ามือ คำว่า "ความบังเอิญ" ก็พังทลายลงเอง "แค่ผ่านมา" สิ่งที่ถูกกั้นไว้ด้วยคำเพียงคำเดียวนั้น กลับยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้น

ไม่มีชื่อ

มันเริ่มต้นเหมือนเรื่องตลก แต่เมื่อถึงจุดสิ้นสุด ทั้งคู่ก็รู้แล้ว — ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก คำพูดที่ส่งมาโดยไม่หันกลับมามอง แล้วก็หายไป ยังคงก้องอยู่ในหู ขณะที่การสั่นสะเทือนของคนอื่นในกระเป๋าก็มาเงียบๆ เป็นครั้งที่สอง เธอรู้ว่าหากถาม คำตอบก็คงออกมา จึงเลือกไม่ถามจนถึงที่สุด

ไม่มีชื่อ

มือมาก่อน ไม่ใช่เพื่อจับ — แค่วางลงตรงนั้น ราวกับขอว่าอย่าเอาคืน คนนั้นแข็งทื่อ แต่คราวนี้ไม่ถอย พอตื่นยามรุ่งสาง คนที่กำแขนเสื้ออยู่คือเธอ และคนที่นอนในท่านั้นมาตลอดทั้งคืนคือเขา