← สัตว์ร้ายที่ยังถามก่อน
ตอนที่ 6

ระยะหนึ่งคำ

2026-06-21

ตัวละคร: กอนยุล

บ่ายวันหนึ่งที่กลิ่นภูเขาคุ้นเคยขึ้นมาแล้วระยะหนึ่งคำ #2...ที่ฉันแตะอยู่ ไม่ใช่ซองจดหมาย แต่เป็นข้อมือนั้นต่างหากระยะหนึ่งคำ #3รู้ไหมว่ากอนยุลเดินส่งใครออกนอกภูเขาครั้งล่าสุด... กี่ปีมาแล้ว?ระยะหนึ่งคำ #4ไม่ใช่แค่หลายปี มากกว่านั้นอีกระยะหนึ่งคำ #5เขา... ไม่ค่อยเดินส่งคนอื่นอยู่แล้วหรอกหรือ?ระยะหนึ่งคำ #6การที่แบกรังจะพาใครออกนอกภูเขา— ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยระยะหนึ่งคำ #7เมื่อวาน หน้าประตูภูเขาระยะหนึ่งคำ #8ไปได้เลย ฉันจะไม่ขวางระยะหนึ่งคำ #9ระยะหนึ่งคำ #9ระยะหนึ่งคำ #10ถอยมือมาแล้ว... แต่ยังรู้สึกอยู่ที่นั่นระยะหนึ่งคำ #11ยังอุ่นอยู่เลย คงเพราะห้องยาอุ่นน่ะค่ะระยะหนึ่งคำ #12ใช่ ถูกต้อง คงเป็นงั้น ...รู้สึกเหมือนถูกจับได้ระยะหนึ่งคำ #13แบกรัง... ไม่ค่อยเดินส่งคนหรอกระยะหนึ่งคำ #14เพราะไม่อยากเห็นสถานที่ที่ปล่อยเธอไป ซ้ำสองระยะหนึ่งคำ #15คนที่บอกว่าจะไม่ทำ… แต่เขา ทำแล้ว แต่ก็ยังจับข้อมือฉันไว้นะระยะหนึ่งคำ #16ใช่… ก็ทำไปแล้วนะออกจากร้านยา ย่างเท้าแต่ละก้าวหนักอึ้งสายตาของคนเล็กสุดจับจ้องตามคนต่างถิ่นกลิ่นคนต่างถิ่นเปลี่ยนไปแล้วระยะหนึ่งคำ #20……สวัสดีครับ บอกแล้วว่าเปลี่ยนไประยะหนึ่งคำ #21ไม่ใช่การข่มขู่ แต่… กำลังทดสอบฉันระยะหนึ่งคำ #22ไม่ใช่แค่กลิ่นของคนที่อยู่นานจนซึมเข้าไป ความหมายของมันคืออะไร… พวกเรารู้ระยะหนึ่งคำ #23หมายความว่าอะไร?ย่างเท้าที่รู้คำตอบอยู่แล้วระยะหนึ่งคำ #25อัลฟ่า รู้แล้วระยะหนึ่งคำ #26ถ้าอยากรู้อะไร มาหาฉันได้เลยระยะหนึ่งคำ #27ทำได้ดีมาก คำพูดนั้นบอกซาฮา... แต่มันแตะถึงฉันด้วย……แล้วเจอกันระยะหนึ่งคำ #29ความรู้สึกที่แค่ยืนอยู่ตรงหน้า โดยไม่ต้องอธิบายอะไรระยะหนึ่งคำ #30ความเงียบที่ไม่หนัก แม้จะไม่ได้เติมเต็มระยะหนึ่งคำ #31ที่นั่งของแกยังอยู่นะ …ไม่มีอะไรดึงฉันออกไปเลยโลกนอกภูเขา กลับยิ่งดูไกลออกไปให้มือมา ฮะ? มือเย็นมากเลยระยะหนึ่งคำ #34ฉันยังไม่รู้ตัวเลย... แต่เขารู้แล้วระยะหนึ่งคำ #35ที่แกไม่รู้ว่ามือตัวเองเย็น ฉันเป็นห่วงอยู่เลยระยะหนึ่งคำ #36ระยะหนึ่งคำ #36ระยะหนึ่งคำ #37แค่คำเดียว หนึ่งคำเท่านั้นระยะหนึ่งคำ #38ระยะที่แค่แตะกัน ก็จะรู้สึกถึงไออุ่นระยะหนึ่งคำ #39ระยะหนึ่งคำ #39ระยะหนึ่งคำ #40ถ้าก้าวเข้าไป… ก็ต้องตัดสินใจว่าช่วงเวลานี้จะนำเราไปที่ไหนระยะหนึ่งคำ #41เพราะยังไม่ได้แตะต้อง จึงยิ่ง—ระยะหนึ่งคำ #42ร่างกายตอบสนองก่อนความคิดจะทัน… ฉันไม่ได้ดึงมือออกระยะหนึ่งคำ #43ระยะหนึ่งคำ #43ระยะหนึ่งคำ #44ทำแบบนี้แล้วก็แก้ตัวว่ามือเย็นอีกแล้วสิระยะหนึ่งคำ #45ปลายเสียงนั้น แตกออกระยะหนึ่งคำ #46ต้นคอที่หันหนีหลังพูดล้อเล่น แดงฉานขึ้นมาอย่างนั้นไม่ได้หนี แค่กลัวต่างหาก แค่กับฉันคนเดียว สุดท้ายก็ซ่อนไม่ไหว……เดินเลยระยะหนึ่งคำ #49ยังพูดไม่ออก แต่ก็อยู่ด้วยกันระยะหนึ่งคำ #50พยายามนึกถึงสิ่งที่ตามหลัง 'ความจริงคือ—' ที่กลืนกลับไปสองครั้ง… แล้วก็ตัดทิ้งเองระยะหนึ่งคำ #51ลมเปลี่ยนทิศทางระยะหนึ่งคำ #52ฝนมาแล้ว ยังไม่ตกนะ ตกแล้วระยะหนึ่งคำ #53ระยะหนึ่งคำ #53ระยะหนึ่งคำ #54เส้นทางที่เท้าจดจำไว้สถานที่ที่ขีดแบ่งสายฝนระยะหนึ่งคำ #56ระยะหนึ่งคำ #56ระยะหนึ่งคำ #57โลกทั้งใบหดเหลือแค่ห้องเดียวนี้ระยะหนึ่งคำ #58นั่งลงระยะหนึ่งคำ #59กองไฟให้ความอบอุ่นแก่หลังมือ… แต่ตรงนั้นเพียงแห่งเดียวกลับเย็นเฉียบระยะหนึ่งคำ #60เอามาให้ฉันระยะหนึ่งคำ #61คราวนี้ เขาไม่ได้ถอนมือหนีระยะหนึ่งคำ #62ไม่ใช่เพราะไฟ มือนี่… ร้อนขนาดนี้มาตลอดเลยหรือระยะหนึ่งคำ #63ยังเย็นอยู่ ตรงนี้ระยะหนึ่งคำ #64ดวงตานั้น ไม่ได้กำลังเลือกอีกต่อไปแล้วระยะหนึ่งคำ #65เมื่อกลิ่นผสมกัน… นั่นหมายความว่าฝูงยอมรับใครบางคนเข้ามาข้างในแล้ว ก่อนที่หัวจะตัดสิน ร่างกายก็นับเขาเป็นพวกเดียวกันไปแล้วระยะหนึ่งคำ #66เหมือนมือนั้น — ที่ร่างกายรู้ก่อนความคิดจะทัน แล้ว… ใครเป็นคนกำหนดกันล่ะระยะหนึ่งคำ #67ฉันระยะหนึ่งคำ #68ไม่ใช่ฝูงชน ไม่ใช่กลิ่น แต่เป็นฉัน ฉันคือคนแรกที่เธอเลือก ก่อนใครทั้งนั้นระยะหนึ่งคำ #69มันคือคำพูดที่วางอยู่ในที่ซึ่งสั่งสมมานาน แล้วทำไม… ถึงบอกว่าไปได้ ทั้งที่จับข้อมือฉันอยู่ระยะหนึ่งคำ #70……จริงๆ แล้วระยะหนึ่งคำ #71ตอนที่จับข้อมือเธอ ฉันลืมวิธีปล่อยออกไปแล้วระยะหนึ่งคำ #72เธอ… ฉันปล่อยให้เธอหันหลังไปไม่ได้ระยะหนึ่งคำ #73ระยะห่างแค่คำเดียว ตอนนี้กำลังแคบลงเรื่อยๆระยะหนึ่งคำ #74……ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันส่งเธอไปจริงๆ ไม่ได้แล้วระยะหนึ่งคำ #75ที่ตรงนั้น หยุดอีกครั้งระยะหนึ่งคำ #76ตอนนี้รู้แล้วว่า การที่ไม่ยอมไปนั้น ไม่ใช่การปฏิเสธระยะหนึ่งคำ #77……มือไม่เย็นแล้วระยะหนึ่งคำ #78รู้อยู่ แค่นี้อย่างเดียว ดูไปทั้งชีวิตก็คงได้ระยะหนึ่งคำ #79อีกหนึ่งตำแหน่งถูกประทับด้วยไออุ่นของเขาระยะหนึ่งคำ #80ที่ยังไม่พร้อมฟัง… ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเป็นคำที่ส่งฉันไป แต่เพราะกลัวว่าจะเป็นคำที่ดึงฉันไว้ต่างหาก