← NG เฉพาะเสียงเธอ
ตอนที่ 9

Untitled

2026-06-23

ตัวละคร: ซีวอน

เสียงที่พ่นออกมาจนถึงที่สุด ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการล้อเล่นUntitled #2ใบหน้าของคนนั้น ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบันทึกเสร็จสิ้นUntitled #4สองแก้ว หันหาซึ่งกันและกันUntitled #5การพยักหน้าของคนที่จ้องมองทุกอย่างอยู่Untitled #6ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงหยุดUntitled #7Untitled #7คืนนั้นข้อเสนองานใหม่ กำหนดอีกสองวัน ตัดสินใจว่าจะไม่ถามว่าทำไมมันถึงสำคัญUntitled #10เพราะชีพจรจำขึ้นใจแล้ว พยัญชนะที่ขาดหายนั้น กำลังมุ่งไปยังคำว่าอะไรเช้าวันถัดมา เร็วกว่าปกติสิบนาทีโดยไม่ได้เตรียมคำแก้ตัวไว้เลยUntitled #13Untitled #13ไม่ได้กลับบ้านนะUntitled #15มาแล้วเหรอ?Untitled #16รู้สึกเหมือนพยัญชนะเมื่อวาน ลักษณะเดิมทุกอย่างUntitled #17ไม่ได้ไปเหรอคะ? ไปแล้วก็กลับมาUntitled #18เสื้อรู้ดี และฉันก็รู้เช่นกันUntitled #19วันนี้ ไม่ได้สวมทับอีกชั้นUntitled #20Untitled #20มุมที่เขาออกเสียงประโยคนั้นเมื่อวาน ตรงหน้าUntitled #22กาแฟ ของเมื่อวัน เย็นแล้วนะUntitled #23ดื่มไปแล้วค่ะ ตอนเย็นแล้วเหรอ? ก่อนจะเย็นUntitled #24ผลลัพธ์ของการคำนวณนั้น... ฉันชอบมันUntitled #25วันนี้จะไม่ให้เย็นหรอกเซสชันช่วงเช้า ดูเผินๆ ก็ธรรมดาUntitled #27Untitled #27Untitled #28เมื่อกี้นั้น อย่าตัดเสียงหายใจในแทร็ก 4 ออกนะ เสียงหายใจเหรอคะ? 0.3 วินาทีตอนท้าย ทำตั้งใจUntitled #29คนที่ยัดอารมณ์ทั้งหมดลงในลมหายใจแค่ 0.3 วินาทีUntitled #30เขาไม่เคยพูดตรงๆ สักครั้งเดียวมีส้อมแค่อันเดียวUntitled #32ไออุ่นของเขายังคงค้างอยู่บนด้ามจับUntitled #33ว่าเรื่องรุ่นพี่นะ รุ่นพี่มุนฮาคยอง เมื่อวานโทรมานะนานเท่ากับตอนที่หยุดนิ่งหน้าแก้วกาแฟพอดิบพอดีUntitled #35……บริษัทนั้น ที่ดีนะUntitled #36เงินเดือนก็ดีกว่าที่นี่ด้วย รู้อยู่Untitled #37อุปกรณ์ก็ใหม่หมด ที่นั่นเฟดเดอร์ตัวเจ็ดไม่เคยพังUntitled #38เกราะนั้นมันเล็กเกินไปสำหรับเขาแล้วหลังบ่ายสี่ แสงสีส้มจะทอดตัวยาวคลุมคอนโซลUntitled #40Untitled #40Untitled #41เฮ้ เรื่องเมื่อวานน่ะUntitled #421:43.72 บรรทัดแรกนอกบทUntitled #43...ได้ยินแล้ว ...ค่ะ ไม่ได้ลบไม่ใช่คำถาม มันคือคำสารภาพUntitled #45ลบได้ แต่ไม่ลบ คืนที่แล้วทั้งคืน เปิดไฟล์นั้นค้างไว้Untitled #46ฟังไม่จนจบ ก็ลบไม่ได้Untitled #47Untitled #47ความมืดมิดเมื่อวาน ก็เพราะฉันUntitled #49ฉัน— รู้อยู่แล้วว่าให้ตัวละครพูดแทนUntitled #50...รู้ค่ะ บันทึกไว้ให้เธอฟัง แต่ต่อหน้าเธอ ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว—ไม่ใช่ความคิด แต่ร่างกายที่ถูกจับได้ก่อนUntitled #52Untitled #52Untitled #53ตอนนี้บอกได้แล้ว ไม่ผ่านตัวละคร แต่จากปากของตัวเองUntitled #54ไม่มีที่หนี แต่ก็ยังพูดออกไปชีพจรเต้นในจังหวะเดียวกับพยัญชนะนั้นเมื่อวานบอกว่าทำได้ตอนนี้ แต่ก็ไม่ทำUntitled #57แต่ถ้าทำตอนนี้, กลัวแกจะคิดว่าเป็นเพราะเรื่องข้อเสนอUntitled #58นั่นคือเหตุผลที่เขาซ่อนตัวอยู่หลังตัวละครมาตลอดUntitled #59แกจะไปบริษัทนั้นหรือไม่ก็ตาม ในวันที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น ฉันจะ—คราวหน้า จะบอกตรงๆ เองUntitled #61คำสัญญาที่สำคัญที่สุด กลับมาพูดด้วยภาษาสุภาพUntitled #62จากที่ที่ถอดเกราะออกแล้ว มันก็แค่หลุดออกมา—Untitled #63กาแฟ คราวนี้ไม่ให้เย็นจริงๆ อุ่นให้ก่อน สองครั้งUntitled #64หลังที่ตรงกว่าเมื่อวานUntitled #65ในบูธที่เหลือแค่คนเดียว มีแต่แสงที่เย็นลงไปเรื่อยๆUntitled #66ไม่รู้ว่าเพราะแสง หรือเพราะคนนั้นUntitled #67ข้อเสนอ ภายในเที่ยงวันมะรืนนี้ ตัดสินใจได้หรือยัง?Untitled #68เที่ยงวันมะรืน 'ครั้งหน้า' ของเขา ไม่มีวันกำหนดUntitled #69Untitled #70เมื่อวานคือความบังเอิญ วันนี้คือเจตนาUntitled #71มะรืนนี้ ……รู้ได้ยังไงคะ ทั้งชั้น 6 รู้กันหมด'ครั้งหน้า' ของฉัน ถ้าช้ากว่ามะรืนของเธอUntitled #73ไม่ใช่การหนี แต่คือการหยุดเพื่อเลือกทางUntitled #74คิม ระหว่างสองแก้ว ลากเส้นเดียวUntitled #75……ไม่ ยังไม่ทำ ตอนนี้Untitled #76สำหรับบางคน การอดทนคือการก้าวหน้าที่ยากที่สุดUntitled #77จนถึงมะรืน อยู่ในฐานะคนที่ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไฟล์เมื่อวาน กับการหยุดนิ่งเมื่อกี้ ถือว่าไม่ได้ยินUntitled #78การลบนั่นแหละ คือหลักฐานว่าเขาอยู่ที่นั่นUntitled #79แต่ฉันเป็นคนตัดสินใจว่าจะทำเป็นไม่ได้ยินหรือเปล่า ……นั่นหมายความว่าอะไรอีกบอกให้ทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ได้บอกว่าฉันไม่ได้ยินจริงๆ นะคะUntitled #81Untitled #81Untitled #82แกนี่นะ, มีพรสวรรค์ในการทำให้คนทนไม่ได้จริงๆUntitled #83ฉันไม่ได้บอกให้หยุดมือขยับไปก่อนที่หัวจะคิดทัน