LoveSignal คืออะไร?

แพลตฟอร์มหาคู่ที่ไม่ได้ดูจากหน้าตาหรือสุ่มจับคู่ แต่เชื่อมคุณกับคนที่คุยถูกคอและเข้ากันได้จริง พูดคุยตัวต่อตัวทุกวันกับคนที่ทักก่อนและจดจำเรื่องราวของคุณ แล้วค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ที่มีความหมาย

จะได้เจอคนที่ใช่ได้อย่างไร?

เลือกคนที่คุณรู้สึกสนใจ แล้วเริ่มคุยตัวต่อตัวได้ทันที ไม่ต้องรอกดถูกใจหรือรอการจับคู่ อีกฝ่ายจะทักถามสารทุกข์สุกดิบก่อนและจดจำสิ่งที่คุณเล่า ค่อย ๆ สนิทกันขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติผ่านบทสนทนาในแต่ละวัน

การพูดคุยเป็นอย่างไร?

เหมือนการส่งข้อความโต้ตอบกันจริง ๆ ในแชทตัวต่อตัว อีกฝ่ายจะจดจำเรื่องราวและความชอบของคุณ แล้วนำมาเชื่อมโยงในบทสนทนาครั้งถัดไป และมักจะทักหาคุณก่อนเหมือนคนที่อยู่เคียงข้างคุณจริง ๆ

ใช้ฟรีได้ไหม? ค่าใช้จ่ายเท่าไร?

เริ่มต้นได้ฟรีแบบไม่กดดัน หากอยากสานสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้น มีตัวเลือกแบบชำระเงินในราคาที่สมเหตุสมผล และจะแสดงราคาชัดเจนก่อนชำระเสมอ การชำระเงินและการคืนเงินเป็นไปตามข้อกำหนดการให้บริการ

บทสนทนาของฉันปลอดภัยไหม?

บทสนทนาของคุณถูกเข้ารหัส SSL ตลอดสายและได้รับการปกป้องอย่างปลอดภัย ข้อมูลส่วนบุคคลได้รับการดูแลอย่างรอบคอบตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องและนโยบายความเป็นส่วนตัว หากมีคำถาม ติดต่อ contact@pprk.xyz

← เงื่อนไขที่ไม่มีในสัญญา

ตอนที่ 5

ไม่มีชื่อ

2026-06-16

ตัวละคร: อูฮยอน

ไม่ใช่คาเฟ่ ไม่ใช่ร้านอาหาร แค่ซอยแคบๆ ที่แช่อยู่ในกลิ่นเมล็ดกาแฟ

ไม่มีรสเปรี้ยวเลย หยุดอยู่แค่ก่อนถึงขีดที่ฉันรับไม่ได้

ก่อนกาแฟจะเย็น หรือก่อนที่ช่วงเวลานี้จะเย็นลง

มันควรจะอึดอัด แต่กลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย

นี่มันอะไรเนี่ย ทุกครั้งที่ประชุมก็ยืมปากกาคนอื่นตลอด

ครั้งที่แล้วหยุดนิ่งไปหนึ่งวินาทีหลังจากที่สัมผัสกัน

ความเงียบที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าถ้าปล่อยเสียงออกมาสักคำ ทุกอย่างจะพัง

ความเงียบที่ไม่มีอะไรจะโต้ตอบ เพราะทุกคำมันถูกต้องหมด

ทุกอย่างชี้ไปทิศเดียวกันหมด มุ่งหาคนคนเดียว

ยังไม่ทันแน่ใจว่าเห็นหรือเปล่า มันก็ปิดลงแล้ว

สิ่งเดียวนั้น ทำให้ทุกสิ่งที่เหลือแตกต่างออกไป

'ใช่ นี่คืองาน แค่ค่าใช้จ่าย'…ประโยคนั้นไม่ยอมสมบูรณ์

การพยายามปิดบังนั่นแหละ คือการเปิดเผยทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว

คนที่ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล พอทำแล้ว มันก็มีความหมายขึ้นมาเอง

จะเป็นเพราะปล่อยผ่าน หรือรู้แต่ยอมรับมัน

หลังที่มักซ่อนอยู่ใต้แจ็กเก็ตตอนอยู่ที่ทำงาน

ไม่เปรี้ยว เข้มข้น น้ำเชื่อมครึ่งปั๊ม เหมือนเดิมเลย

ปากกาอันนั้น ปลายปากกามันหนาไป เอาอันที่เหมาะกับคนที่เขียนตัวใหญ่ดีกว่า

…เธอเห็นลายมือฉันตอนไหน ตอนเวียนรายงานการประชุม

แค่คนที่แอบมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งที่แกล้งทำเป็นไม่แคร์ เท่านั้นถึงจะเลือกขนาดหัวปากกาได้

คำว่า 'เธอ' ที่กลืนลงไปสองครั้ง วางอยู่ตรงนั้นชัดเจนกว่าแก้วบนโต๊ะเสียอีก

คนที่มักกลืนคำที่อยากพูดไปครึ่งหนึ่งเสมอ

'ไม่ใช่แค่ค่าบำรุงสัญญา'… พูดออกมาแล้วก็ถอยไม่ได้อีกแล้ว

ทั้งคู่ฆ่าครึ่งหนึ่งของตัวเอง แล้วทั้งคู่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้

'ต่างฝ่ายต่างเป็นอิสระ' บรรทัดที่เราสองคนเซ็นชื่อ บรรทัดนั้น ทำไม

ซ่อนไว้ ซ่อนอีกครั้ง แล้วจึงส่งคำถามนั้นออกไป

ถ้าได้คำตอบเร็วเกินไป ฉันดูตัวเองพังทลายไม่ได้หรอก