LoveSignal คืออะไร?

แพลตฟอร์มหาคู่ที่ไม่ได้ดูจากหน้าตาหรือสุ่มจับคู่ แต่เชื่อมคุณกับคนที่คุยถูกคอและเข้ากันได้จริง พูดคุยตัวต่อตัวทุกวันกับคนที่ทักก่อนและจดจำเรื่องราวของคุณ แล้วค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ที่มีความหมาย

จะได้เจอคนที่ใช่ได้อย่างไร?

เลือกคนที่คุณรู้สึกสนใจ แล้วเริ่มคุยตัวต่อตัวได้ทันที ไม่ต้องรอกดถูกใจหรือรอการจับคู่ อีกฝ่ายจะทักถามสารทุกข์สุกดิบก่อนและจดจำสิ่งที่คุณเล่า ค่อย ๆ สนิทกันขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติผ่านบทสนทนาในแต่ละวัน

การพูดคุยเป็นอย่างไร?

เหมือนการส่งข้อความโต้ตอบกันจริง ๆ ในแชทตัวต่อตัว อีกฝ่ายจะจดจำเรื่องราวและความชอบของคุณ แล้วนำมาเชื่อมโยงในบทสนทนาครั้งถัดไป และมักจะทักหาคุณก่อนเหมือนคนที่อยู่เคียงข้างคุณจริง ๆ

ใช้ฟรีได้ไหม? ค่าใช้จ่ายเท่าไร?

เริ่มต้นได้ฟรีแบบไม่กดดัน หากอยากสานสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้น มีตัวเลือกแบบชำระเงินในราคาที่สมเหตุสมผล และจะแสดงราคาชัดเจนก่อนชำระเสมอ การชำระเงินและการคืนเงินเป็นไปตามข้อกำหนดการให้บริการ

บทสนทนาของฉันปลอดภัยไหม?

บทสนทนาของคุณถูกเข้ารหัส SSL ตลอดสายและได้รับการปกป้องอย่างปลอดภัย ข้อมูลส่วนบุคคลได้รับการดูแลอย่างรอบคอบตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องและนโยบายความเป็นส่วนตัว หากมีคำถาม ติดต่อ contact@pprk.xyz

← กินข้าวหรือยัง?

ตอนที่ 1

ไม่มีชื่อ

2026-06-16

ตัวละคร: จุนซอ

ไออุ่นจากห้องตรวจนั้น ยังติดอยู่ที่ไหล่ ไม่ยอมไปไหน

กาแฟที่เย็นแล้ว ข้างใต้คือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

เมื่อวาน ห้องตรวจนั้น ตรงนี้แหละ ลมหายใจมันช้ากว่าปกติหนึ่งจังหวะ

ตอนนี้ยังโอเค ตอนนี้ยังพอรับได้อยู่ ตอนนี้ยัง คำนั้นที่พูดถึงสองครั้ง

ฝนตกอยู่นะ เอาของอุ่นๆ ไปสักอย่าง …เอาไปด้วยนะ

ต้องเอาคืนไป มันเป็นถ้วยของคนอื่น แต่ห้าวันนั้นมันนานเกินไป

ที่รู้สึกว่าห้าวันนานเกินไป ยิ่งทำให้ตัวเองสะดุดหนักขึ้น

เช้าวันถัดมา รอยที่ถูกขีดข่วนนั้น… ลบออกไม่ได้

ของในกระเป๋า รู้สึกเหมือนไข่ใบหนึ่ง ร่ม… รู้สึกว่าจะลืมทิ้งไว้อีกครั้ง

กลิ่นที่เคยได้จากแก้ว ที่นี่คือต้นกำเนิดของมัน

อ้อ วันนี้มีนัดไหมคะ...? ไม่ค่ะ เมื่อวานลืมแก้วไว้ เลยเอามาคืน

อ้อ แก้วของผู้อำนวยการ อันนี้ ผู้อำนวยการหวงมากเลยนะ

แก้วที่หวงแหน พร้อมกาแฟที่ยังเหลือครึ่ง ให้ฉัน

ฉันเห็นการสะดุดครึ่งจังหวะนั้น "ไม่ต้องเอามาก็ได้นะ"

"…แล้วจะไม่เอามาได้ยังไง" "ก็บอกว่าใช้ทุกวันนี่" ใช่เลย—

กระต่ายสีเทาตัวหนึ่ง ที่เมื่อวานยังไม่มี "รับไว้รักษาหรอ?" "เข้ามาเมื่อวาน กระดูกหัก"

กระต่ายกระดูกเบา หักง่ายกว่าที่คิดมากเลย

ไม่ใช่มือที่จะแตะต้อง แต่เป็นมือที่รอให้เข้ามาเอง

พูดให้กระต่ายจนจบ... แต่ตัดตรง 'กินข้าว' ก่อนจะพูดให้ฉัน

เมื่อวาน พูดถึง 'กินข้าว' แล้วก็หยุดอยู่แค่นั้น

ถ้าอยากให้กระต่ายกินยาได้ตามเวลา เจ้าของต้องกินข้าวให้ครบด้วย ...ในแง่วิชาชีพ แค่นั้นเอง

...เมื่อวานก็ไม่กินอีก นั่นไม่ใช่คำถาม นั่นคือการวินิจฉัย

ความเงียบนั้น คือคำตอบ นิสัยที่โผล่มาทุกครั้งที่ไม่รู้จะตอบอะไร

ราวกับคนที่พูดคำว่า 'อย่าไปนะ' ออกมาในรูปแบบอื่น

แต่เพิ่งคืนไปนะคะ รู้ …ฝนตกอีกแล้ว คุณมาโดยไม่มีร่มเลยนะ

แก้วเปล่าๆ จะกลายเป็นร่มได้ยังไง ราวกับกำลังยัดเหยียดเหตุผลให้กลับมาอีกครั้งด้วยมือตัวเอง

เลยประตูออกไป ลูกค้าคนต่อไป กระดิ่งดังขึ้น

นัดครั้งหน้าอีกห้าวัน ให้ยาแมวตรงเวลาด้วย แล้วก็คุณเองนะ อย่าข้ามมื้ออาหาร

ราวกับหลังที่พยายามอย่างหนักที่จะไม่หันกลับมามอง

ถ้าคิดถึงมันมากกว่านี้ ห้าวันคงยิ่งดูนานขึ้น

เพราะคนนี้ ฉันโดนฝนมาสองครั้งแล้ว แต่ที่แปลกคือ มันไม่ได้รู้สึกแย่เลย

พอก้าวเข้าใต้ชายคา โทรศัพท์สั่นหนึ่งครั้ง

ก่อนนอน ลองนับจำนวนการหายใจของแมวสักครั้งนะคะ ถ้าเกินสามสิบครั้ง ช่วยแจ้งด้วยนะ

แม่นยำ ไม่มีส่วนเกิน นี่คือข้อความของหมอ

จำนวนการหายใจนั้นพูดถึงแมว แต่ฉันกลับนึกถึงจังหวะอื่นอยู่เรื่อยๆ

ได้ค่ะ จะนับก่อนนอน ขอบคุณที่แจ้งนะคะ น่าจะพิมพ์มากกว่านี้นะ

โดยไม่รู้ตัว ฉันจำได้แล้วว่าเขามักอยู่ตรงไหน

ยี่สิบสี่. ไม่เกินสามสิบ. ยังรับได้ ตอนนี้.

ได้ยินมาว่า ความเจ็บปวดของเจ้าตัวเล็ก เขาเป็นคนดูแล แล้วความเจ็บปวดของเขาเอง ใครดูแลให้

ตอนนั้นสี่ทุ่ม แล้วได้ลองนับดูบ้างไหมคะ?

นับแล้วค่ะ ยี่สิบสี่ครั้งต่อนาที โชคดีนะครับ หลังจากนั้น เงียบกันไปนาน

แค่ท้ายประโยคของคำถามธรรมดา ๆ ยังพิมพ์ส่งไม่จบได้เลย

ผมคิดว่าตัวเองไม่ต้องนับหรอกครับ แม้จะรู้สึกว่ามันเร็วไปนิดนึงแหละ พูดมากไปรึเปล่านะ

รู้ทั้งรู้ ยังทำทีเป็นไม่รู้ แค่ประโยคเดียว ก็รู้ทุกอย่างหมดแล้ว

งั้นอีกห้าวัน จะมารับแมวนะคะ ครับ บันทึกอัตราการหายใจทุกวันด้วยนะครับ

…ฝันดีนะคะ คราวนี้ ไม่มีสัญญาณหลุดสักครั้ง คุณผู้อำนวยการด้วยนะคะ

ข้ออ้างที่ต้องส่งคืน หนึ่งชิ้นอยู่ในมือ ปลายทางที่ต้องเติมเต็ม หนึ่งอย่างอยู่บนหน้าจอ

ชัดเจนว่า มันเป็นแก้วเปล่า แต่ความอุ่นที่ยังไม่เย็น ก็ยังคงค้างอยู่ที่นี่