← 그의 커피잔에 스민 미소
ตอนที่ 2

안 웃는 손님

2026-06-08

ตัวละคร: 도혁

ร้านกาแฟปิดแล้ว เก้าอี้ถูกคว่ำขึ้นทุกตัว ห้องโล่งเงียบ — แต่เขากลับนั่งพูดคนเดียวอยู่ที่ริมหน้าต่าง โดฮยอกใช้ผ้าเช็ดโต๊ะริมหน้าต่างที่เธอเคยนั่งประจำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วขำขันกับเก้าอี้ว่างเปล่า เธอรู้ดีว่าเก้าอี้ตัวนั้นเป็นที่นั่งของใคร สามวันต่อสัปดาห์ ตลอดเวลา ลูกค้าที่ไม่เคยยิ้ม — ก็คือเธอนั่นแหละเสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น เขาหันกลับมาเร็วเกินไป — หน้าสว่างวาบขึ้นมาทันที "โอ้! มาพอดีเลย เพิ่งเช็ดที่นั่งนั้นเสร็จ ที่นั่งจองนะ จะแปะชื่อด้วยแต่ไม่มีปากกา เลย… แปะไว้ในใจแทน เห็นไหม? ตรงนี้"เขาเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบแก้วใสขึ้นมาใบหนึ่ง แล้วค่อยๆ ลูบขอบแก้วด้วยนิ้วโป้ง ขณะที่ยังหาคำพูดอยู่ "วันนี้… อยากดื่มอะไร อย่างเดิมเหรอ? หรือ." มือของคนที่ปากมักนำหน้าเสมอ — วันนี้กลับขยับก่อนปากเสียแล้วกดปุ่มสกัด แล้วก็มองดูสายสีดำที่หยดลงถ้วยด้วยกัน จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา "ทำไมไม่เคยหัวเราะเลย? ตลกของฉันน่ะ คนอื่นเขาหัวเราะกันทั้งนั้น" เธอรู้สึกหายใจหยุดไปหนึ่งจังหวะก่อนสมองจะทัน ราวกับร่างกายรับรู้น้ำหนักของคำถามนั้นได้ก่อน"คุณยายฉันน่ะ… ชงกาแฟด้วยมือ ทุกรุ่งเช้า ไม่เคยยิ้มเลยสักครั้ง จริงจังมาก" "แต่กาแฟนั้นอร่อยที่สุดในชีวิต ดีกว่าที่ชงพร้อมรอยยิ้มซะอีก" "ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง โดยเฉพาะลูกค้า ทำไมถึงเผลอพูดออกไปได้นะ"ปลายนิ้วทั้งสองเข้าใกล้กันแค่ความหนาของกระดาษแผ่นเดียว เขาพยายามจะลดระยะนั้น ชัดเจนมาก และเขาเป็นฝ่ายแรก แล้วก็สะดุ้งผวา "อุ๊ย ร้อน ระวังด้วยนะ ถ้ามือไหม้ ร้านนี้ไม่มีประกันให้หรอก" การถอยหนีอย่างตื่นตระหนกนั้น กลับดูเหมือนคำตอบสำหรับเธอเดินมาได้ครึ่งซอย เธอค่อยๆ หมุนแก้วในมืออย่างไม่รู้ตัว ใต้แถบกระดาษ มีลายมือเขียนด้วยปากกาเมจิก — คดเคี้ยว ไม่เป็นระเบียบ 『ไม่ต้องยิ้มก็ได้ แต่พรุ่งนี้มาอีกนะ — เหลืออีก 99 แก้วจะครบ 100』 เธอรู้ดีว่าร้านนี้ไม่มีระบบสะสมแต้ม แต่ก็รู้เหมือนกันว่าพรุ่งนี้จะต้องกลับไปแน่ๆ สิ่งเดียวที่ยังตัดสินใจไม่ได้ — คือจะทำหน้าไหนเมื่อเดินเข้าประตูนั้น