สิบนาที เขาสายตรงเวลาทุกครั้ง ทว่าทำไมเธอถึงออกมาก่อนสิบนาที นั่งรักษาเก้าอี้ว่างตรงหน้าโต๊ะที่ไม่มีใคร คอยคนที่ทำให้เธอรอ — ทำไมเธอถึงยังรอเขาอยู่
อาคารในซองซูดงนั้นหยุดนิ่งอยู่กับทศวรรษที่แปดสิบ แล้วก็แก่ตัวลงอย่างเงียบๆ สำนักงานชั้นสองที่กลิ่นปูนปะปนกับกลิ่นไม้เก่า โต๊ะประชุมที่ตีขึ้นด้วยไม้อัดกระหน่ำ กาแฟของเธอวางอยู่บนนั้น ตอนรับมาแรกๆ มันร้อนจนเกือบลวกมือ แต่ตอนนี้เหลือแค่ไออุ่นจืดๆ ซึมผ่านฝ่ามือที่โอบแก้ว นอกหน้าต่างป้ายที่รอการรื้อถอนห้อยเอียงๆ เธออ่านตัวอักษรพวกนั้น อ่านซ้ำ แล้วก็แล้วก็ สุดท้ายสายตาก็หล่นลงมาที่สัญญาในมือ
ระยะเวลาการจ้าง: 6 เดือน
ตัวเลขเรียบง่ายพอที่จะขีดปากกาผ่านได้เลย ความสัมพันธ์ที่มีจุดเริ่มก็ย่อมมีจุดสิ้นสุด เลือกของตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ จัดวางในพื้นที่ เขียนใบเบิกจ่าย ทักทายและลาจาก แค่นั้นเอง เธอทำงานแบบนี้มาเกือบสิบปี คุ้นเคยกับการรอคนสายในสถานที่แบบนี้จนชินชา คนสายก็รอคนสาย นั่นคือกฎของเธอ
แต่เธอก็ยังออกมาก่อนสิบนาทีอีก
มันกวนใจกว่ากาแฟที่เย็นชืด กว่าเนื้อไม้อัดหยาบๆ ของโต๊ะ กว่าตัวเลข 6 เสียอีก เธอไม่รู้สาเหตุ และการไม่รู้นั้นเองที่คอยจั๊กจี้ปลายนิ้วเธอไม่หยุด ยกแก้วขึ้น วางลง ยกขึ้น วางลง เมื่อไรที่มีเสียงคนขึ้นบันไดหัวก็เบือนไปทางนั้นเองโดยอัตโนมัติ — แต่มันมักเป็นคนงานหรือไม่ก็ลมเสมอ ไม่ใช่เขา
นั่นแปลว่าเธอผิดหวังกับทุกเสียงเดินที่ไม่ใช่เขา กำลังจะยอมรับความจริงข้อนั้นกับตัวเอง บันไดก็ดังอีกครั้ง
คราวนี้เป็นเขา
"ขอโทษครับ มาสาย"
ไม่มีส่วนเกิน ไม่มีข้อแก้ตัว ไม่มีคำขอโทษยืดยาว แค่สองประโยคนั้นเท่านั้น เขาแขวนเสื้อโค้ตไว้กับพนักเก้าอี้แล้วเดินตรงมาที่โต๊ะ ยังไม่ทันนั่งก็เอื้อมมือไปที่แปลนผังที่펼ちing กางออก นิ้วยาวแตะลงที่มุมหนึ่งของผังพื้น ช่องว่างระหว่างเสาและหน้าต่าง ตรงจุดที่เธอมองค้างอยู่นาน แล้วทำเครื่องหมายไว้เมื่อวาน
"ตรงนี้ครับ เส้นทางสัญจรตรงนี้รบกวนใจคุณใช่ไหม"
ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน เธอเปิดปากแล้วก็หุบ อยากถามว่ารู้ได้ยังไง แต่พอเห็นวิธีที่เขามองแปลน — สายตาที่อ่านแม้แต่รอยลังเลของเธอออก — ก็ไม่จำเป็นต้องถามอีกต่อไป
เสียงต่ำ ไม่ดัง แต่ชัดเจน จนแม้ในสถานที่ก่อสร้างที่วุ่นวาย เสียงนั้นก็แยกตัวออกมาและเข้าหูเธอเพียงลำพัง เขาเงยหน้าจากแปลนมองมาที่เธอ
"ดูตาล้าๆ นะครับ เมื่อคืนดึกไหมครับ"
เธอตอบแทนความเห็นด้วยการยักไหล่ ไม่ได้บอกว่าเธอนั่งดูรายการของตกแต่งของพื้นที่นี้ถึงตีสอง แต่ที่เขาสังเกตออก — มาสายสิบนาที แต่พอมาก็ตรวจพบความเหนื่อยล้าของเธอภายในสิบวินาที — มันดูไม่สมดุลอย่างแปลกๆ คนที่สายมักไม่แยแส คนที่ไม่แยแสมักสาย เขาไม่ตรงกับฝั่งไหนเลย
คนที่ทำให้รอ แต่พอมาแล้วก็อยู่ที่นั่นอย่างสมบูรณ์
เขานั่งลง วางระยะห่างระหว่างแปลนและเธอเท่าๆ กัน หยิบปากกาขึ้น ตลอดเวลาที่เขานั่งอยู่ตรงนั้น อากาศในสำนักงานเก่าคร่ำนี้ดูเหมือนจะแน่นขึ้นเล็กน้อย
"จัดระเบียบคอนเซปต์ของตกแต่งก่อนเลยนะครับ ใช้เวลาให้มีประสิทธิภาพดีกว่า"
เมื่อเข้าสู่เรื่องหลักบรรยากาศก็เปลี่ยนไป เธออยากจะนำของวินเทจเข้ามาในพื้นที่นี้ ของที่มีรอยแกะแกะตามเวลาเหลืออยู่ครบ มือจับทองเหลืองที่สีล่อน คอนโซลไม้ที่มุมถูกสึก ของตกแต่งที่สนทนากับกาลเวลาที่อาคารนี้ผ่านมา แต่เขาส่ายหัวช้าๆ
"ทิศทางนั้นสวยงามนะครับ แต่อาคารนี้เพิ่งเสริมโครงสร้างใหม่ ฟินิชจะออกมาสะอาดมาก ถ้าเอาของมีตำหนิไปวางตรงนั้น มันจะดูเหมือนอุบัติเหตุมากกว่าเจตนาครับ"
"เรื่องนั้นจัดการได้ด้วยการไดเรกต์นะคะ ถ้าตั้งใจทิ้งหนึ่งสองชิ้นให้หยาบๆ กลับจะ—"
"ถูกครับ"
เธอสะดุด เตรียมโต้แย้งแต่เขาไม่ขัด รอจนเธอพูดจบ วางปากกาลง มองเธอ รอ พอเธอพูดประโยคจบเสร็จเขาจึงเปิดปาก
"ที่คุณพูดถูกครับ การตั้งใจวางหนึ่งสองชิ้นดีนะ แค่ต้องให้มันเห็นว่า 'หนึ่งสองชิ้น' ชิ้นที่เหลือต้องรองรับไว้ นั่นแหละครับที่ผมอยากได้ฐานที่เรียบร้อย แล้วค่อยเอาของตำหนิของคุณมาจุดเป็นจุดๆ ลงไป"
ระมัดระวัง แต่แน่วแน่ ไม่ได้ดันทุรัง แต่รับเอาความเห็นของเธอไว้ก่อน แล้วค่อยวางทิศทางของตัวเองทับลงไป เธอเปิดปากจะค้าน แล้วก็ตระหนักช้าๆ ถึงสิ่งที่เขาทำไป เขาไม่ได้กดความเห็นของเธอ ฟังจนจบ ยอมรับในส่วนที่ยอมรับได้ แล้วค่อยนำทาง
ผ่านห้องประชุมมาสิบปีเธอรู้ ผู้ชายที่ฟังจนจบนั้นหายาก คนที่แกล้งทำเป็นฟังแล้วเอาข้อสรุปไปเป็นของตัวเองมีเยอะ แต่คนที่รอจริงๆ จนถึงคำสุดท้ายของประโยคเธอ มีน้อยมาก
สิ่งนั้น — ทำให้เธอกวนใจ วิธีที่เขาทำงาน แนวคิดที่เขาคิด เธออยากมองลึกเข้าไปเรื่อยๆ เธอจับปากกาใหม่แล้วโต้ต่อ เขาก็รับ แล้วชั่วโมงนึงก็ผ่านไปโดยไม่รู้สึก ความเห็นยังค้างอยู่ที่จุดหนึ่งที่ยังตกลงกันไม่ได้ แต่แปลกที่อารมณ์ไม่ได้เสียเลย
"วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ คราวหน้าค่อยต่อ"
เขาพับแปลน เธอชะโงกสายตาตามมือที่หยิบเสื้อโค้ตโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็รู้ตัวว่าถูกจับได้ก็รีบดึงสายตากลับ ช่วงนั้นเขาเงยหัวขึ้น — สายตาเกี่ยวกัน ครึ่งจังหวะ เธอก้มตาก่อน ลงไปที่แก้วกาแฟ ออกไปที่ป้ายนอกหน้าต่าง ที่ไหนก็ได้ มุมปากของเขาขยับเล็กน้อยราวกับจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เหลือแค่การพยักหน้าเบาๆ แล้วก็หันหลังไป
เขาออกไป สำนักงานเหลือแค่เธอคนเดียว
เมื่อเธอหันกลับมาที่โต๊ะเพื่อเก็บของ เธอเห็นมัน
วางเรียบอยู่บนสมุดโน้ตของเธอข้างแปลน แสตมป์สามดวง สีน้ำตาลซีดและฟ้าครามเขียว สี่เหลี่ยมเล็กๆ ขอบหยักคล้ายฟันเลื่อย ดวงหนึ่งมียอดแหลมที่ไม่คุ้นเคย อีกดวงมีตัวอักษร — อักษรที่อ่านไม่ออก Lithuania เธออ่านคำนั้นออกมาอย่างยากเย็น
สัปดาห์ที่แล้ว นั่งดื่มกาแฟอยู่ที่โต๊ะไม้อัดนี้ แล้วก็พูดโพล่งออกไปโดยไม่คิด "ช่วงนี้ความสุขเล็กๆ น้อยๆ คือการเขียนโปสการ์ดค่ะ" ไม่ได้พูดกับใคร เป็นแค่คำพูดคนเดียวเพื่อเติมความเงียบที่กำลังเย็นลง ตอนนั้นเขามองแต่แปลน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาได้ยิน
แต่เขาจำ หนึ่งสัปดาห์ ไปหาแสตมป์สามดวงนี้มาจากที่ไหนสักที่
เธอยืนนิ่งอยู่นานโดยที่หยิบแสตมป์ไม่ขึ้น ไม่มีอะไรหรอก เธอบอกกับตัวเอง เริ่มต้นร่วมงานกัน แค่นี้ใครๆ ก็ทำ มันแค่ความเอาใจใส่เพื่อให้ความสัมพันธ์งานราบรื่น ความสายคือนิสัยไม่ดีแค่นั้น แสตมป์คือของขวัญเชิงธุรกิจแค่นั้น ทั้งสองอย่างไม่มีอะไร
ปากว่าอย่างนั้น แต่มือเธอก็หยิบกาแฟที่เย็นสนิทแล้วดื่มอีกอึก กาแฟที่ไม่ใช่แค่จืดแต่เย็นแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีอะไร แล้วทำไมเธอยังยืนดื่มของเย็นชานี้อยู่ที่นี่ ทำไมหูเธอถึงยังเงี่ยไปทางบันไดที่เขาเพิ่งเดินออกไป หัวจัดระเบียบไว้อย่างนึงแต่ร่างกายไม่ยอมเชื่อ ปลายนิ้วไถลตามขอบหยักของแสตมป์อย่างช้าๆ
เธอจึงตัดสินใจตอกตะปู ลึกเข้าไปในใจ ให้แน่น
หกเดือน ธุรกิจที่มีวันสิ้นสุดชัดเจน ความสัมพันธ์ที่ปิดได้สะอาดด้วยใบเบิกจ่ายใบเดียว อย่าข้ามเส้น เก็บแสตมป์ไว้ในลิ้นชัก และนิสัยออกมาก่อนสิบนาทีนั้น — จบแค่วันนี้ คนสายก็รอให้สาย กลับไปหากฎของตัวเองได้แล้ว เธอเอาแสตมป์สามดวงสอดไว้ในสมุดโน้ต แล้วสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า พอแล้ว จัดการเรียบร้อยแล้ว
เดินลงบันได ที่ทางเข้าชั้นหนึ่ง เขายืนมองโทรศัพท์อยู่ ยังไม่ไปเลย พอเห็นเธอเขาเงยหน้าจากหน้าจอ
"อ้อ นัดครั้งหน้าครับ ผมสะดวกวันอังคาร สะดวกไหมครับ"
ประโยคธรรมดาๆ ไม่มีอะไร เป็นแค่การนัดหมาย ประโยคทางธุรกิจล้วนๆ แต่ในคำว่า 'สะดวก' นั้น — น้ำเสียงที่วางการจะเจอกันอีกเป็นเรื่องปกติไว้อย่างนั้น ตะปูที่เพิ่งตอกก็สั่นเบาๆ
"...วันอังคารค่ะ ได้เลย"
"งั้นเจอกันวันนั้นนะครับ วันนี้ขอบคุณมากครับ"
เขาโค้งหัวเบาๆ แล้วหันหลังไป เธอมองหลังเขา หลังของคนที่จะสายอีกสิบนาที แต่พอมาแล้วก็อยู่ที่นั่นอย่างสมบูรณ์ มองรูปร่างที่เดินจากไป เธอก็ตระหนัก มีสิ่งหนึ่งที่ยังถามไม่ได้
คนนั้น ทำไมถึงสายตรงสิบนาทีทุกครั้งกัน
และที่น่ากวนใจกว่า — เธอรู้ตัวแล้วว่าเธออยากรู้คำตอบ
