← 농담인 척
ตอนที่ 3

ด้วยสิ่งที่อุ่นไว้

2026-06-10

ตัวละคร: 태훈

ไออุ่นที่มาถึงก่อนตัวเขาด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #2…อบอุ่นจัง。แค่ความใจดีของใครบางคน แต่ทำไมถึงปล่อยมือไม่ได้นะหนักตั้งแต่ยังไม่ได้กางด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #6ดื่มก่อนที่มันจะเย็นนะ ไม่งั้นฉันต้องดื่มหมดเองอีกแล้วเหมือนสำเนียงของเขาเลยเขียนแล้ว… ร่องรอยที่ลบออก…อ่านได้ไหมนะ…ลมหายใจหยุดก่อนที่ความคิดจะทันแค่นี้พอ ประตูที่เขาปิดไว้ — ฉันจะไม่ดึงมันออกแค่ตัวเดียว ก็แทงฝังอยู่ข้างในแล้ว…ไม่มีแล้วเมื่อกี้ยังอยู่ที่นี่เลย หนีฉันไปแน่ๆว่างทาง ว่างทาง — พวกหิวข้าวหลีกทางด้วย! เมนูกลางวันวันนี้ ข้ารับผิดชอบเองทั้งหมด!ด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #17ด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #18อ่านแล้วเหรอ？แค่ 1 วินาที คนที่โดนจับได้ กับหน้าที่ปิดไม่ทันเฮ้! นั่นแน่ — ทีมเอกสารเทค! สัญญาว่าจะอุ่นไว้ให้ รักษาคำพูดได้นะ? เอ้?เห็นแล้วใช่มั้ย ฉันพูดแล้วต้องทำ เป็นไง ประทับใจมั้ย? นี่แหละชีวิตในสังคม กีฟแอนด์—ลบไปแล้วอะไรนะ ใต้มุกนั่น ที่พิมพ์แล้วลบไปมีเส้นอยู่นะ ลบไปแล้ว… แต่รอยยังอยู่…ไม่น่าอ่านมันเลย…แค่ปากกาลื่นเอง เรื่องเล็กน้อยมาก เฮ้ แกงจะเย็นแล้วนะ กินซะเร็วๆอ่านไม่จบหรอก อ่านได้แค่คำว่า 'เธอ' แล้วก็หยุด ไม่ดูต่อ ตั้งใจนั่น… …ฉันทำอะไรลงไปกันเนี่ยโอเค จริงๆ ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรเลย กินนี่ให้เสร็จก่อนแล้วต้องรีบกลับไซต์งาน—อย่าไปนะบรรทัดนั้น ฉันจะไม่อ่าน ไม่มีวันเลย แต่อย่าหนีไปนะด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #33…ทำไมนะ เธอ。 ทำไมเธอถึงมองตรงที่ฉันพยายามซ่อนอยู่เสมอเลย。ฉันไม่สนใจคนอื่น เพราะชอบใช้ชีวิตแบบนี้ ยิ้มทีไร ทุกคนก็ยิ้มตาม แต่ไม่มีใครเคยมองข้างในฉันแต่แกมองตลอดเลยนะ ก่อนที่ฉันจะยิ้ม จับช่วงนั้นได้ก่อนเลย เมื่อวาน ตอนสายตาเจอกัน ฉันลืมยิ้มไปเลยนั่นแหละที่ทำให้ฉันกลัวอยากดูสมบูรณ์แบบในสายตาเธอ โดยเฉพาะเธอ แกล้งทำเป็นเท่ แกล้งทำเป็นว่าโอเค แกล้งทำเป็นว่าไม่แคร์ ต้องทำแบบนั้นนึกว่าถ้าทำแบบนั้น… เธอจะได้ไม่จากไปทั้งในหัวและปลายนิ้ว—ทุกอย่างหยุดนิ่งถ้าเธอเห็นฉันแบบนี้ — อ่อนแอ ขี้กลัว มือสั่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง— กลัวเธอจะผิดหวัง เลยยิ้มให้ดังกว่าเดิมแต่มันไม่ได้ผลเลย ไม่มีอะไรได้ผลกับนายเลย ซักอย่างลบแล้วลองเอารอยไปส่องกับแสงดูสิ เฮ้ แกนี่จริงๆ นะ… มีพรสวรรค์ทำให้คนเป็นบ้าได้ยังไงเนี่ยใครบอกว่าฉันจะไป ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมุกตลกของแกฉันมาเพราะเห็นกาแฟที่เย็นชา มาเพราะเห็นที่แกบอกว่าตัวสั่น สิ่งที่แกอยากซ่อนที่สุด— นั่นแหละที่ดึงฉันมาหาแก…แบบนี้ไม่ได้นะ…งั้นฉันก็อยากให้แกเห็นเลยนะ... ทุกส่วนที่อ่อนแอจริงๆ ของฉันด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #48นี่แหละ ปีแรกที่เข้าไซต์งาน โดนลูกกลิ้งหนีบมือตอนนั้นกลัวมากเลยนะ เจ็บจนร้องไม่ออก แต่กลับยิ้มได้ คงเริ่มตั้งแต่ตอนนั้นแหละ นิสัยยิ้มทุกครั้งที่กลัวยิ่งไม่ซ่อน ฉันก็ยิ่งมองเห็นชัดขึ้นเลย…ด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #52อบอุ่นกว่ากาแฟเสียอีกฉันจะไม่ยิ้มให้นายกลัวก็จะบอกว่ากลัว เจ็บก็จะบอกว่าเจ็บ บอกแค่เธอคนเดียว บรรทัดที่เขียนแล้วลบในโน้ตนั้น ฉัน—คุณแทฮุน เรียกจากสาย 3 ได้ยินตอบรับด้วย…อ่อ ได้ยินแล้ว แค่นาทีเดียว อีกนาทีแล้วจะไป ต้องไปแล้ว แต่คราวนี้ไม่ได้หนีนะ สัญญาคืนนี้ คุยกันให้จบ แค่สองคน ไม่ใช่ที่ร้านอาหาร ประโยคนั้น ฉันจะพูดเองตรงๆ ไม่ใช่อันที่ลบไป อันที่จริงๆดื่มก่อนเย็นนะ คราวนี้อุ่นให้จริงๆ แล้ว ถ้าเย็น… ก็คงไม่มีใครอยู่ข้างๆ ให้ดื่มแทนอยู่ดีด้วยสิ่งที่อุ่นไว้ #60ยังไม่เย็นเลย อุ้มไว้ด้วยสองมือตลอดมื้อกลางวันฉันตั้งใจจะไม่อ่านจนจบ เพื่อรอประโยคเดียวที่เขาจะบอกด้วยตัวเองในคืนนี้บ่ายวันนั้นล่วงเลยไปอย่างประหลาดฉันจะไม่ยิ้มให้เธอ ประโยคนั้นวนซ้ำอยู่ในหัวไม่หายอย่ามาทางประตูหน้านะ มาทางหลังโกดังวัสดุแทน ฉันไปรอก่อนเลย …คราวนี้จะไม่ให้มันเย็นชืดก่อนที่เธอจะมาถึงหรอกพิมพ์แล้วก็ลบ พิมพ์ใหม่แล้วก็ลบอีก …อือมุมเงียบที่สุดในโรงงาน…มาแล้วนะที่นี่ ฉันมาคนเดียวบางทีนะ ตอนที่ยิ้มไม่ออก มาอยู่แป๊บนึง แล้วค่อยปั้นหน้า แล้วก็เดินกลับเข้าไปคนที่ฉันพามาที่นี่… เธอเป็นคนแรกเลยกลัวว่าแกจะเปลี่ยนใจกับที่พูดไว้ตอนกลางวัน ไม่เปลี่ยนหรอก เลยตั้งใจมาที่นี่ล่ะ ที่ที่ไม่มีข้อแก้ตัวคราวนี้ไม่ได้ลบ